Logo Susan Stijnen
0646171545 susan@susanstijnen.nl

Op een mooie Pinksterdag


Op een mooie (2de ) Pinksterdag in 2003 werd onze dochter geboren werd. Sindsdien schiet met tijd en wijle dit al oude liedje door mijn hoofd.

Mente, een lief klein meisje met een perfect poppenhoofdje, maakte ons gezin compleet.  Een Koningskoppel, wat waren we blij. Hoe Koninklijk ook, 3 jaar later viel ons gezin uit elkaar. Het perfecte plaatje bleek toch niet voldoende te zijn, althans niet voor mij. Met als gevolg geen papa en mama meer samen, maar papa in het ene huis en mama in het andere huis. Nu wordt ze bijna 17 en kan ze zich helaas niet anders heugen dan dat wij niet samen zijn. Ze was te klein om zich ons gezamenlijke gezinsleven te herinneren. 

Op een mooie Pinksterdag
 Als het even kon
 Liep ik met mijn dochter aan het handje in het parrekie te kuieren in de zon”

Ondanks dat dat juist hetgeen was wat ik wilde, papa in het leven van de kinderen. Merkte ik dat ik het soms lastiger vond dan ik ooit had kunnen denken. Zeker toen mijn ex-man een nieuwe partner kreeg. Ik kende haar en wist maar al te goed hoe leuk en aardig ze is. Ik merkte al snel dat de kinderen dat ook vonden. En juist dat zorgde voor onrust en angst. Wat als zij nu leuker is dan ik? Wat als zij mijn rol als moeder over wil nemen? Wat als de kinderen het bij papa en haar leuker vinden dan bij mij alleen? Wat als zij de kinderen meer kunnen bieden dan ik? En zo kan ik er nog wel een paar bedenken.

Je kunt je voorstellen dat dit er niet aan bijdroeg dat ik me top voelde. Ook al leek ik aan de buitenkant zelfverzekerd, diep van binnen zag dat er heel anders uit. Allemaal gedachtes en emoties die door me heen gingen en die soms het contact met mijn ex-partner beïnvloedde. Die ervoor zorgden dat ik ook wel eens dingen onjuist heb aangepakt omdat ik dan in mijn eigen belang dacht en niet in dat van de kinderen. In deze blog lees je daar een voorbeeld van.

Verdorie, dat was toch niet wat ik wilde?. Wat ben ik achteraf blij met het besluit dat ik nam op de dag dat wij uit elkaar gingen. Dat we de kinderen, hoe klein ook, beloofden er altijd samen voor ze te zullen zijn.  Juist dat maakte dat ik me op de lastige momenten tot de orde riep of bedacht hoe ik het in de toekomst op een andere manier zou kunnen doen.

Me, myself and I

Het lukte me stapje voor stapje omdat IK dat wilde en besefte dat er maar een iemand was die voor een verandering kon zorgen en dat was ikzelf. 

Dankbaar

Nu jaren later kan ik alleen maar blij zijn dat mijn ex-man zo’n leuke vrouw heeft getroffen. Iemand die ook van onze kinderen houdt en het beste met hen voor heeft. Ik zie haar niet meer als bedreiging maar als extra aanvulling, als plus. Extra liefde voor onze kinderen, extra aandacht voor onze kinderen. Iemand die eigenschappen heeft die mijn ex-man en ik niet hebben en waar onze kinderen ook van hebben kunnen leren. Ik ben ervan overtuigd dat onze kinderen daardoor nog fijnere mensen zijn geworden! 


Reacties op dit blog-bericht.

  • Nicole Hoogenboom schreef op 1 juni 2020 om 18:22:

    Wauw wat een verschrikkelijk mooi blog Susan. Rauw en teder tegelijk. Ik hoop zo dat veel meer ouders op een moment deze keuze voor hun kinderen zo kunnen maken. Jammer genoeg hoor en zie ik in mijn praktijk vaak zo anders.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

*

*


Recente blogs.

Scheiden met kinderen
8 praktische tips die je zeker moet weten

Download jij mijn gratis e-book?