Logo Susan Stijnen
0646171545 susan@susanstijnen.nl

De tas


Afgelopen vrijdag was het weer zo ver, de wisseldag. Dit weekend verbleven de kinderen bij mijn ex-man. Onze dochter vertrok vanuit hier naar school om na school naar mijn ex-man te gaan. Komende woensdag zal ze het hele ritueel weer in tegengestelde richting ondernemen. Onze zoon – inmiddels volwassen en drukbezet – past de wisseling aan al zijn activiteiten (studie, school, werk, feestje etc.) aan.

Of een kleine volksverhuizing? 😉

Vaak komt dat er op neer dat hij op vrijdagavond vertrekt en op dinsdagavond weer terug komt. En de tas?! De tas met spullen, die verzorgen mijn ex-man en ik. Degene waar de kinderen verbleven brengt ze naar de ander. Alhoewel tas, meestal is het een hele volksverhuizing. In de hal struikel je dan over diverse tassen. Een tas met kleren van dochterlief, een tas met kleren van zoonlief, een tas met boeken, een schooltas, een sporttas, een laptop, een iPad, de bijzondere spullen als ze bijvoorbeeld op kamp gaan nog daar gelaten.

Geregel en geplan

Het lijkt zo eenvoudig en toch is het iedere keer weer een heel geregel en geplan. Wanneer moeten de tassen worden gebracht? Meestal op vrijdagavond maar soms ook al op donderdagavond als er spullen in de tas zitten die dochterlief meteen nodig heeft als ze uit school komt.

Dus vaak begint op woensdag al het overleg hoe we dit op een zo effectief mogelijke wijze geregeld krijgen. Het pakken van die tas is iedere keer weer een dingetje. Het komt niet uit, heb er geen zin in, noem maar op. En als ik eerlijk ben begrijp ik dat volkomen. Je bent vast wel eens een weekend weg geweest. Iedere keer is het weer bedenken, wat neem ik mee, hoeveel neem ik mee, wat voor weer wordt het? Om er op de plaats van bestemming achter te komen dat je toch liever een ander truitje meegenomen had, die andere schoenen toch toepasselijker waren geweest, of dat je toch net iets vergeten bent.

“De tas” gaat al bijna 13 jaar op en neer

Uit de periode dat ik pas met mijn huidige partner samen was en wij nog in twee huizen verbleven, weet ik ook hoe vervelend het is als je iedere keer je spullen moet pakken. En onze kinderen doen dit al bijna 13 jaar. Al die tijd gaat “de tas” al op een neer. Op de ene plek inpakken, op de andere plek uitpakken en vice versa. In het begin pakte ik de tas in maar met de tijd zijn de kinderen dat meer en meer zelf gaan doen. Ik neem mijn petje voor ze af en kan niet zeggen dat ik ze daarom benijd.

Doordat ik weet hoe vervelend het kan zijn om met je spullen op en neer te gaan, doe ik niet moeilijk als ze iets vergeten zijn. Ik breng het na of haal het met ze op. Zij kunnen er niets aan doen dat wij gescheiden zijn.

Hoe ga jij om met de tas?

Ik ben benieuwd of ik je tot inzichten heb gebracht? Hoe ga jij om met het pakken van “de tas”? Doe jij dat of moeten de kinderen dit zelf doen? Breng of haal je spullen als ze iets vergeten zijn? Wil je het met me delen? Dat kan via een reactie onder dit bericht.


Reacties op dit blog-bericht.

  • Kirstie schreef op 25 maart 2019 om 12:11:

    Mijn ex-partner en ik wonen erg ver uit elkaar. We hebben ook heel verschillende smaken ontwikkeld over kleding. Met als gevolg dat dochterlief met alleen schoon ondergoed en een knuffelbeertje naar papa ging en daar andere kleding aan kreeg op de dagen dat ze daar verbleef. Wanneer ze vervolgens weer naar huis kwam had ze dezelfde kleding aan als toen ze ging (indien nodig gewassen!). Dat ging lang goed totdat ze een eigen smaak kreeg! Toen heeft ze zowel daar als bij mij thuis haar eigen kleren uitgezocht en meegenomen wanneer ze dat wilde. En dat gaat nog steeds goed! Er liggen geregeld kleren van ‘bij papa’ bij mij thuis in de kledingkast en omgekeerd. Gelukkig vinden we dit allemaal geen probleem.

    • Susan Stijnen schreef op 28 maart 2019 om 14:52:

      Fijn dat jullie het zo opgelost hebben. Kleine kinderen worden groot en dan krijgen ze een eigen smaak. Dan maakt het niets meer uit of papa en mama een andere smaak hebben. Dan is er maar 1 smaak, die van jullie dochter 😉

  • Mark Nellessen schreef op 25 maart 2019 om 10:46:

    Mijn kinderen pakken hun eigen tas in, waarbij opgemerkt moet worden dat er zowel bij moeder als bij mij voldoende kleren aanwezig zijn. En als iemand iets vergeten heeft, dan breng ik het met alle liefde even langs. Ik vind het zelf een zeer verdrietig moment als ze de spullen klaarzetten die ik vervolgens per auto naar moeder breng. Ik ben bang dat dit gevoel nooit zal verdwijnen.

    • Susan Stijnen schreef op 28 maart 2019 om 14:54:

      Mooi geregeld! Is inderdaad nooit een fijn moment. Hopelijk slijt het verdriet met de tijd.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

*

*


Recente blogs.

Scheiden met kinderen
8 praktische tips die je zeker moet weten

Download jij mijn gratis e-book?