Ze zat weer tegenover me.
Niet voor het eerst.
Eigenlijk al jaren niet meer “nieuw”.

We kennen elkaar via haar scheiding.
Via wandelingen.
Via gesprekken.
Via meerdere opstellingen waarin ze steeds opnieuw bereid was om te kijken:
waar mag ík nog iets zien?

Dit keer kwam ze met één vraag.
Eenvoudig gezegd, maar allesbehalve simpel:

“Waarom krijg ik geen contact met één van mijn kinderen, terwijl ik alles zo goed probeer te doen?”

Drie kinderen.
Met twee liep het.
Met één dochter niet.

Geen conflict.
Geen drama.
Wel afstand.
En dat doet soms nog meer pijn.

Wat het veld liet zien

In een opstelling onthoud ik zelden het verloop.
Wat blijft, is de essentie.

En die was hier helder.

In de onderstroom leefde nog iets ouds.
Niet luid.
Niet uitgesproken.
Maar voelbaar.

Een niet-afgeronde beweging richting haar ex-man.
De vader van de kinderen.

Nog altijd hing daar, diep vanbinnen, een verlangen dat hij het anders zou zien.
Zijn verantwoordelijkheid zou erkennen.
Zou zeggen: dit was ook mijn deel.

Hoe harder zij dat innerlijk bleef ontkennen of bestrijden,
hoe meer spanning er ontstond.
En hoe duidelijker haar dochter afstand nam.

Niet omdat ze haar moeder afwees.
Maar omdat ze niet in die spanning wilde staan.

Kinderen kiezen nooit tegen een ouder.
Ze kiezen vóór rust.

De verschuiving

De echte beweging kwam niet door inzicht.
Ook niet door begrip.

Ze kwam op het moment dat deze vrouw kon voelen:

Er is geen schuld meer die opgelost hoeft te worden.
En ook geen verantwoordelijkheid die ik kan dragen voor een ander.

Zijn deel…
mag bij hem blijven.

Toen verzachtte haar lijf.
Niet mentaal.
Maar fysiek.

Ik liet haar liggen.
Op de grond.
In overgave.

En ik zette de muziek op die precies dat ene zinnetje belichaamt dat hier nodig was:
You Can Relax Now.

Niet als techniek.
Maar als toestemming.

Wat hier werkelijk gebeurde

Dit ging niet over beter communiceren.
Niet over harder je best doen.
Niet over het herstellen van contact.

Dit ging over innerlijk afscheid nemen van strijd.

Zolang een ouder iets vasthoudt wat niet van haar is,
moet een kind afstand creëren om zichzelf te beschermen.

Zodra een ouder ontspant,
hoeft een kind dat niet meer te doen.

Niet omdat het moet.
Maar omdat het weer veilig wordt.

Dit is de kracht van opstellingen

Je kunt alles “goed” doen aan de buitenkant.
Maar als de onderstroom gespannen blijft,
voelen kinderen dat feilloos.

Opstellingen werken daar waar woorden stoppen.
Ze brengen rust waar controle geen antwoord meer heeft.

En soms…
is loslaten geen opgeven.
Maar liefde in haar zuiverste vorm.

Dat is het werk dat ik doe.
En precies dát nieuwe stuk mag steeds meer zichtbaar worden.